โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ในโลกนี้มีกี่แบบ? ถ้าไทยอยากจะมีบ้างควรจะเป็นแบบไหนดี?
ถ้านึกถึง "ไฟฟ้าพลังงานสะอาด" ทุกวันนี้หลายคนน่าจะนึกถึงไฟฟ้าพลังงานแสงอาทิตย์และพลังงานลมเป็นหลัก เพราะสองเทคโนโลยีนี้เป็นหน้าเป็นตาของพลังงานสะอาดยุคใหม่
อย่างไรก็ดี ในอดีต ไฟฟ้าพลังงานสะอาดที่ถูกเอามาใช้เป็น "ส่วนผสมด้านพลังงาน" (Energy Mix) ของหลายต่อหลายประเทศมาช้านานก็มีหลายชนิด ตั้งแต่ไฟฟ้าพลังงานน้ำ ไฟฟ้าพลังงานความร้อนธรณี ซึ่งการเลือกใช้พลังงานมักจะเกิดจากลักษณะเฉพาะทางภูมิศาสตร์ของแต่ละประเทศที่เอื้อให้มีการนำพลังงานจากธรรมชาติมาใช้ให้เกิดประโยชน์ต่อมนุษย์
แต่มันมีไฟฟ้าพลังงานสะอาดชนิดหนึ่ง ที่ในทางทฤษฎี สามารถผลิตได้ในทุกประเทศ ไม่เกี่ยงทรัพยากรธรรมชาติพื้นฐาน และนั่นคือพลังงานนิวเคลียร์
หลายคนได้ยินไฟฟ้าพลังงานนิวเคลียร์อาจรำลึกถึงเหตุการณ์โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ระเบิดที่เชอร์โนบิลและฟุกุชิมะ และสร้างปัญหาสืบเนื่องด้านกัมมันตรังสีแต่สิ่งแวดล้อมโดยรอบเป็นเวลาหลายสิบปี แต่ในความเป็นจริง ทุกวันนี้โรงไฟฟ้านิวเคลียร์กว่า 400 โรงทั่วโลกสามารถดำเนินการได้ตามปกติ ผลิตไฟฟ้าได้ต่อเนื่อง และไม่มีอุบัติเหตุอะไรมายาวนาน โดยประเทศที่ทุกวันนี้สัดส่วนพลังงานที่ใช้มาจากโรงไฟฟ้านิวเคลียร์มากที่สุด ก็ได้แก่ฝรั่งเศส ที่พลังงานที่ใช้ 2 ใน 3 ของทั้งประเทศ มาจากโรงไฟฟ้านิวเคลียร์
ดังนั้นสำหรับหลายๆ คน พลังงานนิวเคลียร์ไม่ใช่ของอันตราย แต่เป็นพลังงานสะอาดที่มีศักยภาพมหาศาล หากเราจะเข้าใจมัน ก็จะต้องเข้าใจพื้นฐานของมันเสียก่อน
พื้นฐานของไฟฟ้าพลังงานนิวเคลียร์
กลไกของพลังงานไฟฟ้านิวเคลียร์แบบที่ใช้กันปัจจุบันอธิบายง่ายๆ คือการใช้ปฏิกิริยาแตกตัวของนิวเคลียส (Nuclear Fission) ของยูเรเนียม แล้วเอา "ความร้อน" ที่เกิดจากปฏิกิริยาดังกล่าวในการ "ต้มน้ำ" แล้วเอาไอน้ำที่ได้จากการต้มน้ำไป "ปั่นใบพัด" อีกที โดยใบพัดจะมีแกนเป็นแม่เหล็ก และมีขวดลวดล้อมรอบ ซึ่งตามกฎฟิสิกส์ การเปลี่ยนของสนามแม่เหล็ก มันจะทำให้เกิด "กระแสไฟฟ้า" ซึ่งนี่เป็นไอเดียแบบเดียวกับกังหันน้ำ กังหันลมปั่นไฟฟ้า ที่เปลี่ยนพลังงานจลน์เป็นพลังงานไฟฟ้า แต่เปลี่ยน "แหล่งพลังงาน" พื้นฐาน ที่ใช้หมุนใบพัดเป็นพลังงานนิวเคลียร์ จากเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์แทนพลังงานธรรมชาติโดยตรงเท่านั้นเอง
แผนภาพการทำงานของเตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์ขนาดเล็กแบบโมดูลาร์ (SMRs) ชนิดใช้น้ำเบา (light water)

และถ้าถามว่าทำไมต้อง "ต้มน้ำ" เพื่อปั่นไฟฟ้า จะใช้ปฏิกิริยานิวเคลียร์สร้างไฟฟ้าตรงๆ ไม่ได้เหรอ? คำตอบคือ จริงๆ มันน่าจะเป็นอุบัติเหตุทางประวัติศาสตร์ เพราะโลกรู้จักพลังงานนิวเคลียร์ครั้งแรกตอนปลายสงครามโลกครั้งที่ 2 จากระเบิดนิวเคลียร์ 2 ลูกที่ลงในญี่ปุ่น และก็แน่นอน มันชวนสยองมาก อย่างไรก็ดี สหรัฐอเมริกาก็เป็นชาติแรกๆ ที่ตระหนักว่าพลังงานนิวเคลียร์เอามาทำอย่างอื่นนอกจากระเบิดได้ และสิ่งที่สหรัฐทำให้โลกเห็นคือ การสร้างเรือดำน้ำพลังนิวเคลียร์ในทศวรรษ 1950 ซึ่งถามว่า "นิวเคลียร์" ใช้ทำอะไรในเรือดำน้ำพลังนิวเคลียร์? คำตอบคือก็ใช้ต้มน้ำ ปั่นใบพัดเรือดำน้ำ ซึ่งพอมนุษย์พบว่าพลังงานนิวเคลียร์สามารถปั่นกังหันขนาดใหญ่โตได้อย่างปลอดภัยและมีประสิทธิภาพ ไอเดียการเอาพลังนิวเคลียร์ไปปั่นกังหันให้เกิดกระแสไฟฟ้าก็แทบจะตามมาโดยอัตโนมัติ
เครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ 2 รูปแบบหลักของโลก
แน่นอน กลไกพื้นฐานของการปั่นไฟฟ้าด้วยพล้งงานนิวเคลียร์มันคือการ "ต้มน้ำ" แล้วใช้ไอน้ำปั่นไฟ ไม่ได้ต่างจากพวกเครื่องจักรไอน้ำ แต่ฟิสิกส์ก็สอนเช่นกันว่า ถ้าใช้แรงดันไอน้ำที่มาก ก็จะสามารถปั่นกังหันขนาดใหญ่ขึ้นได้ มันก็เลยเกิดการออกแบบ เครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์แบบน้ำอัดความดัน (Pressurized Water Reactor หรือ PWR) ขึ้น ซึ่งเป็นฐานของโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ 72% บนโลกนี้
ไอเดียก็คือ ถ้าปฏิกริยานิวเคลียร์ของยูเรเนียมสามารถให้อุณหภูมิได้มหาศาล และในทางฟิสิกส์เรารู้ว่าถ้าเพิ่มแรงดันให้กับน้ำ จุดเดือดของน้ำจะสูงขึ้นได้ ดังนั้นถ้าเรา เพิ่มแรงดันน้ำไป เราจะต้มน้ำให้ร้อนเกิน 100 องศาเซลเซียสได้โดยไม่กลายเป็นไอ และถ้าเราส่งน้ำอุณหภูมิระดับนั้นให้พื้นที่แรงดันสูง ไปในพื้นที่ที่ความดันปกติ น้ำมันจะกลายเป็นไอทันที และสร้างไอน้ำมหาศาลมาในทันที จนสามารถปั่นกังหันขนาดใหญ่ได้

ในทางปฏิบัติ เครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์แบบน้ำอัดความดัน มันเริ่มจากการต้มน้ำให้อุณหภูมิเกิน 300 องศาเซลเซียส ภายใต้แรงดันที่สูง แล้วส่งน้ำไปในพื้นที่ที่อุณหภูมิและความดันปกติ ให้มันกลายเป็นไอไปปั่นกังหันได้
เทคโนโลยีนี้เรียกได้ว่ามีประสิทธิภาพในการปั่นไฟฟ้าสูงสุด เลยเป็นที่นิยมใช้มานาน อย่างไรก็ดี มันเป็นเทคโนโลยีที่ซับซ้อนพอควร เพราะต้องสร้างพื้นที่ที่รับแรงดันน้ำได้มหาศาล แล้วย้ายไปอีกพื้นที่ให้น้ำกลายเป็นไอน้ำทันที มันเลยมีอีกไอเดียที่ง่ายกว่า คือใช้ยูเรเนียมต้มน้ำที่อุณหภูมิและความดันปกติเลย ให้มันเดือดที่ 100 องศาเซลเซียสตามปกติ ถ้าออกแบบระบบดีๆ มันก็ปั่นกังหันสร้างกระแสไฟฟ้าได้เหมือน ซึ่งนี่ทำให้ระบบนั้นออกแบบง่ายกว่ามาก โดยระบบนี้เรียกว่า เครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์แบบน้ำเดือด (Boiling Water Reactor หรือ BWR) และโรงไฟฟ้าพลังงานนิวเคลียร์ในโลกประมาณ 14% ใช้ระบบนี้

เครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ทั้ง 2 แบบ เป็นพื้นฐานของโรงไฟฟ้านิวเคลียร์กว่า 80% ในโลก โดยในยุคหลังที่นิยมสร้างโรงงานนิวเคลียร์ขนาดเล็ก ด้วยเครื่องปฏิกรณ์ขนาดเล็ก (Small Modular Reactor หรือ SMR) ก็คือการใช้เทคโนโลยี 2 แบบที่เล่ามา แค่ลดขนาดเครื่องปฏิกรณ์ลง
ทั้งนี้ ณ ปัจจุบันจริงๆ โรงงานพวกนี้ไม่ได้สร้างยากอะไรขนาดนั้น ความรู้พื้นฐานมีหมดอยู่แล้ว มาตรฐานความปลอดภัยต่างๆ ก็มีหมดแล้ว จะสร้างจริงก็เหลือแค่ดูแลการสร้างให้ได้มาตรฐาน มากกว่า แต่ที่ยากคือการหาสิ่งที่เรียกว่า "ยูเรเนียมเสริมสรรถนะ" มาเป็น "เชื้อเพลิง" ของโรงไฟฟ้า 2 แบบนี้
ยูเรเนียมเสริมสมรรถนะ
เตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์ 2 รูปแบบหลักของโลกที่เล่ามา ต้องใช้ยูเรเนียมเสริมสมรรถนะทั้งสิ้น ด้วยเหตุผลง่ายๆ ว่ายูเรเนียมตามธรรมชาติที่ยังไม่เสริมสรรถนะ มันไม่สามารถมีปฏิกิริยานิวเคลียร์ที่เหมาะสมกับ "น้ำ" ในการ "ต้มน้ำ" เพื่อจะนำไปผลิตกระแสไฟฟ้าได้ มันต้อง "เสริมสรรถนะ" (Enrich) ด้วยการเอา "ไอโซโทป" ที่มีปฏิกิริยามากๆ มาผสมกับยูเรเนียมตามธรรมชาติก่อน มันถึงจะได้สารที่ทำปฏิกิริยานิวเคลียร์กับน้ำได้
ปัญหาคือ ในโลกนี้มี 3 บริษัทหลักๆ เท่านั้นที่มีเทคโนโลยีเสริมสมรรถนะยูเรเนียมระดับอุตสาหกรรม คือ Orano ของฝรั่งเศส Rosatom ของรัสเซีย และ Urenco ที่เป็นบริษัทข้ามชาติที่อังกฤษและเนเธอร์แลนด์ร่วมทุนกัน และโดยทั่วไป ยูเรเนียมเสริมสมรรถนะก็จะต้องผลิตจากบริษัทเหล่านี้ทั้งสิ้น โดยบริษัทเหล่านี้ก็มักจะไปตั้งโรงงานในประเทศที่มีโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ และจริงๆ ชาติที่ถือว่าเป็นมหาอำนาจไฟฟ้านิวเคลียร์ ก็มักจะมีบริษัทเป็นของตัวเอง เช่นฝรั่งเศสและรัสเซีย
แม้ว่าโลกปัจจุบันจะมี "การค้าเสรี" แต่ยูเรเนียมไม่ใช่สินค้าปกติ มันมีศักยภาพเป็นอาวุธทำลายล้างได้ และยูเรเนียมระดับที่เอาไปทำ "อาวุธนิวเคลียร์" ก็คือยูเรเนียมเสริมสรรถนะ
ซึ่งก็ต้องเข้าใจก่อนว่าการ "เสริมสรรถนะ" แค่เพื่อการผลิตไฟฟ้า มันไม่ต้องเสริมเยอะ ปกติเสริมเท่าไรคือจะคิดว่ามันมี ยูเรเนียม U-235 ผสมอยู่กี่ % ในยูเรเนียมทั้งก้อน และเกรดยูเรเนียมเสริมสมรรถนะแบบผลิตไฟฟ้าคือต้องไม่เกิน 20% มากกว่านั้นจะถือว่าเป็นเกรดที่ใช้ทำอาวุธ เช่น ที่สหรัฐอเมริกาโจมตีอิหร่านคืออ้างว่าเจอการเสริมสมรรถนะยูเนเรียมถึง 60% ซึ่งถ้ามีจริงในครอบครอง ก็คือว่ามีเจตนาสร้างอาวุธนิวเคลียร์ เพราะนั่นคือยูเรเนียมเกรดที่เสริมสมรรถนะเกินกว่าจะใช้ผลิตไฟฟ้าแน่นอน
ประเด็นคือ โรงงานเสริมสรรถนะยูเรเนียมถึงจะบอกว่าไม่มีการทำยูเรเนียมเสริมสรรถนะในเกรดใช้ทำอาวุธ แต่ในทางปฏิบัติ มันทำได้เสมอ และการลักลอบขนยูเรเนียมเถื่อนก็เกิดได้ปกติ ดังนั้นประเทศไหนที่มีโรงงานเสริมสรรถนะยูเรเนียม ต่างชาติจะไม่ไว้ใจ และถ้าชาติใดจะสร้างโรงงานแบบนี้ นานาประเทศก็จะต่อต้านแน่ๆ
ในภาวะแบบนี้ มันเลยทำให้อุตสาหกรรมยูเรเนียมเสริมสรรถนะมีการขยายตัวจำกัดมากๆ และในเชิงอุปทานคือมันมีปัญหามาก และมันทำให้ชาติที่ไม่มีโรงงานยูเรเนียมเสริมสรรถนะในประเทศ ก็ไม่ต้องการจะใช้ไฟฟ้าพลังงานนิวเคลียร์ เพราะถ้าเกิดปัญหา ด้านการส่งออกและนำเข้ายูเรเนียมเสริมสมรรถนะเมื่อไร โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ของตนก็จะดำเนินการต่อไม่ได้
นี่เลยทำให้ชาติที่ยูเรเนียมอุดมสมบูรณ์ แต่ไม่มีโรงงานเสริมสรรถนะยูเรเนียม เริ่มคิดค้นเทคโนโลยีอื่นๆ ที่สามารถใช้ยูเรเนียมตามธรรมชาติ มาผลิตไฟฟ้าได้โดยตรง
ยูเรเนียมธรรมชาติ กับโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ทางเลือก
จริงๆ แล้วยูเรเนียมไม่ใช่สิ่งหายากตามธรรมชาติ มันพบได้ทั่วไปในโลก เพียงแค่มันมีความหนาแน่นน้อย กล่าวคือถ้าจะสกัดมาก็จะสกัดได้ จากทุกที่ แต่มันน้อย ทำไม่คุ้ม ซึ่งนี่ก็คล้ายหลายแร่ในโลก ที่จริงๆ มีแทบทุกประเทศ แบบขุดดินไปเจอหมด แต่คือถ้าไม่มีหนาแน่นพอ "ทำเหมือง" ไปก็ไม่คุ้ม
ในโลกนี้ประเทศที่ยูเรเนียมธรรมชาติมากมายระดับส่งออกกระจุยกระจายคือ คาซัคสถานและแคนาดา โดย 2 ประเทศนี้มีกำลังการผลิตราวครึ่งหนึ่งของยูเรเนียมที่มีในโลก
แต่ก็อย่างที่บอก ยูเรเนียมตามธรรมชาติไม่มีประโยชน์ มันต้องนำไปเสริมสมรรถนะ เพื่อให้ผลิตไฟฟ้า หรือกระทั่งทำอาวุธต่อไปได้ ดังนั้นชาติพวกนี้ที่ไม่มีโรงเสริมสมรรถนะยูเรเนียม ก็ต้องส่งออกไปตามประเทศที่มีโรงงานเสริมสมรรถนะอยู่ดี
...เว้นแต่ประเทศจะมีงบประมาณค้นคว้าและวิจัย จนสามารถใช้ยูเรเนียมตามธรรมชาติ มาทำเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ และผลิตไฟฟ้าโดยตรงได้
และแคนาดาก็ทำสำเร็จ
แคนาดาพบว่า ถ้าเปลี่ยนจากน้ำปกติเป็น "น้ำมวลหนัก" (Heavy Water) เราจะสามารถสร้างปฏิกิริยานิวเคลียร์กับยูเรเนียมตามธรรมชาติ โดยไม่ต้อง "เสริมสรรถนะ" ยูเรเนียมได้ และก็เลยพัฒนาระบบที่ตอนแรกเรียกว่า เครื่องปฏิกรณ์แบบ CANDU ซึ่งชื่อนี้ย่อมาจาก Canada Deuterium Uranium (คำว่า Deuterium มาจากชื่อทางเคมีของ น้ำมวลหนัก ซึ่งคือ Deuterium Oxide)
แต่ต่อมา ก็ไม่ใช่แค่แคนาดาที่ใช้เครื่องปฏิกรณ์แบบนี้ มันพบได้ทั้งใน เกาหลีใต้ จีน โรมาเนีย อาร์เจนตินา และอินเดีย ปัจจุบันเลยเรียกชื่อเครื่องปฏิกรณ์แบบนี้ว่า เครื่องปฏิกรณ์แบบใช้น้ำมวลหนัก (Pressurized Heavy Water Reactor หรือ PHWR) แทนชื่อเดิม

ข้อได้เปรียบของเทคโนโลยีนี้คือ มันสามารถผลิตไฟฟ้าได้จากยูเรเนียมธรรมชาติ ไม่เสริมสมรรถนะ ซึ่งสามารถซื้อขายระหว่างประเทศได้อิสระกว่า ยูเรเนียมเสริมสมรรถนะที่ยังไงก็จะมีข้อครหาเกี่ยวกับการสะสมเพื่อผลิตอาวุธนิวเคลียร์ และก็ไม่แปลกที่เทคนิคนี้เป็นเทคนิคที่เป็นที่นิยมพอควรและโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ ประมาณ 11% ในโลกเลือกใช้เทคนิคนี้
นอกจากนี้ มันก็ยังมีเทคนิคอีกมากที่หลายชาติสร้างขึ้นมาเพื่อผลิตไฟฟ้านิวเคลียร์ โดยมีการใช้ส่วนผสมมากกว่า ยูเรเนียม+น้ำ/น้ำมวลหนัก อีก เช่น บางระบบของอย่างอังกฤษก็จะมีการใช้กราไฟต์กับคาร์บอนไดออกไซด์ รัสเซียก็มีการใช้กราไฟต์กับน้ำ จีนก็มีใช้กราไฟต์กับฮีเลียม เป็นต้น แต่ระบบเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ทางเลือกนี้ก็ไม่มีระบบใดได้รับความนิยมเท่า เครื่องปฏิกรณ์แบบใช้น้ำมวลหนัก ในสไตล์ที่แคนาดาบุกเบิก ดังที่เล่ามา
คำตอบสำหรับประเทศไทย?
ทั้งหมดที่เล่ามา ถ้าคิดว่าไทยไม่ได้มีเทคโนโลยีที่แปลกใหม่ไปกว่าชาติอื่น ถ้าไทยจะมีโรงไฟฟ้านิวเคลียร์กับเค้าบ้างก็น่าจะมี 3 ทางเลือกหลักของเครื่องปฏิกรณ์ ซึ่งก็คือ 1. เครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์แบบน้ำอัดความดัน 2. เครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์แบบน้ำเดือด และ 3. เครื่องปฏิกรณ์แบบใช้น้ำมวลหนัก
ณ ตรงนี้ คำถามอาจต้องกลับไปว่า แบบนี้ไทยจะมี "โรงไฟฟ้านิวเคลียร์" ไปเพื่ออะไร?
ในไทย เรามีโครงสร้างการผลิตพลังงานที่ค่อนข้างสะอาดอยู่แล้ว (ส่วนใหญ่ไฟฟ้าไทยผลิตจากก๊าซธรรมชาติ) และถ้ามองในเชิงต้นทุนการผลิตไฟฟ้า รายงานของทาง Bloomberg ก็ชี้ชัดว่า ถ้าเทียบกันแล้ว ต้นทุนต่อหน่วยในการผลิตพลังงานไฟฟ้าทุกชนิดในไทย ณ ปัจจุบัน ไฟฟ้าพลังแสงอาทิตย์คือมีต้นทุนถูกที่สุด ซึ่งคือต้นทุนถูกกว่าก๊าซธรรมชาตินิดหน่อย และมีแนวโน้มที่ถูกลงด้วย โดยสิ่งที่พลังแสงอาทิตย์เหนือกว่าพลังงานก๊าซธรรมชาติ คือพลังงานแสดงอาทิตย์ถือเป็นพลังงานที่ทั้งสะอาดและหมุนเวียน ในขณะที่ก๊าซธรรมชาติถือว่าเป็นเพียงพลังงานสะอาด ไม่ใช่พลังงานหมุนเวียน
พลังงานนิวเคลียร์ ถ้าจะทำในไทยไม่ว่าจะเป็นแบบไหน ไม่ใช่พลังงานที่มีต้นทุนต่อหน่วยที่ถือว่าราคาถูกแน่ๆ และสถานะก็เป็นเหมือนพลังงานก๊าซธรรมชาติ ที่มีลักษณะ “สะอาด แต่ไม่หมุนเวียน” ดังนั้นถ้าไทยจะมีพลังงานนิวเคลียร์ใช้ เหตุผลน่าจะไม่ใช่เรื่องราคา แต่เป็นเรื่องความมั่นคงทางพลังงาน
เพราะข้อดีของพลังงานนิวเคลียร์ก็คือ มันมีเสถียรภาพในการผลิตไฟฟ้ามากๆ ผลิตได้ตลอดเวลา ไม่ขึ้นกับลมฟ้าอากาศและฤดูกาล ซึ่งต่างจากพลังงานแสงอาทิตย์ที่กำลังการผลิตขึ้นอยู่กับแสงอาทิตย์ในแต่ละวัน
ดังนั้นโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ ถ้าไทยจะมี มันน่าจะเป็นตัวช่วยในการสร้างสเถียรภาพในการผลิตพลังงาน มากกว่าที่จะใช้เป็นแหล่งพลังงานไฟฟ้าหลักแบบฝรั่งเศส
ซึ่งถ้าโจทย์หลักเป็นเรื่องของความมั่นคงทางพลังงาน เราก็จะเห็นว่าไม่ใช่แค่โรงไฟฟ้าพลังงานแสงอาทิตย์ แต่โรงไฟฟ้าแก๊สธรรมชาติก็มีปัญหา เพราะทุกวันนี้ไทยก็ต้องพึ่งพาการนำเข้าแก๊สธรรมชาติจากต่างชาติอยู่
ดังนั้น ถ้าจะมีโจทย์หลักของพลังงานนิวเคลียร์จากมุมความมั่นคงทางพลังงาน ก็อาจเป็นคำถามว่าไทยจะหา "เชื้อเพลิง" อย่างยูเรเนียมได้จากชาติที่ต่างออกไปจาก "เชื้อเพลิง" ในการผลิตไฟฟ้าแบบอื่นๆ ที่ไทยต้องนำเข้าหรือไม่?
ในแง่นี้เราเลยจะเห็นว่าทั้ง เทคโนโลยีเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์แบบน้ำอัดความดัน และเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์แบบน้ำเดือด นั้นอาจล้วนมีปัญหาว่า "เชื้อเพลิง" หายากและมีจำกัด เนื่องจากมีบริษัทแค่ 3 บริษัทในโลกผลิตยูเรเนียมเสริมสมรรถนะอย่างจริงจัง
กลับกัน ถ้าเราใช้เครื่องปฏิกรณ์แบบใช้น้ำมวลหนัก ที่ใช้ยูเรเนียมธรรมชาติ เราจะเห็นว่าจริงๆ ในโลกมีเป็นสิบชาติที่มีกำลังการผลิตยูเรเนียม และหลายชาติก็น่าจะพร้อมส่งออกด้วย ซึ่งถ้าเอาแค่ 2 ชาติที่ส่งออกหลัก อย่างคาซัคสถาน และแคนาดา เราก็จะเป็นว่ามันเป็น "ห่วงโซ่อุปทาน" ที่ต่างจาก "เชื้อเพลิง" แบบอื่นๆ ที่เราต้องนำเข้า ซึ่งนั่นก็คือเป็นการกระจายความเสี่ยง และเพิ่มความมั่นคงทางพลังงานได้
แน่นอน นี่เป็นการวิเคราะห์เบื้องต้นในมุมของความมั่งคงทางพลังงานและห่วงโซ่อุปทานเท่านั้น มันมีรายละเอียดทางเทคนิคอื่นๆ อีกมากที่ต้องพิจารณาในการสร้างโรงไฟฟ้าพลังงานนิวเคลียร์ในไทย และความท้าทายแรกๆ อาจไม่ใช่เรื่องการคัดเลือกรูปแบบของเครื่องปฏิกรณ์ แต่เป็นการบริหารกระแสต่อต้านในประเทศ เพราะชาวไทยที่ไม่คุ้นกับโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ ก็น่าจะรู้สึกว่ามันค่อนข้าง "น่ากลัว" บนฐานของความไม่รู้ โดยเฉพาะคนในพื้นที่ที่โรงไฟฟ้าเหล่านี้จะไปสร้าง
ที่มา:




ความคิดเห็น